Kijk de uitzending

Het asielverzet groeit omdat steeds meer burgers het gevoel hebben dat bestuur en media de werkelijkheid kleiner maken dan zij dagelijks ervaren. Cijfers worden selectief gepresenteerd, protesten worden versmald tot incidenten en de onderliggende spanning blijft liggen: een samenleving die de druk van aanhoudende immigratie, woningnood en veiligheidsproblemen steeds moeilijker kan dragen.

Loosdrecht is daarvan het meest zichtbare voorbeeld. De komst van asielzoekers leidde tot demonstraties en brand bij het gemeentehuis, maar de kern van de kwestie is breder dan geweld alleen. Bewoners ervaren dat besluiten van bovenaf worden doorgedrukt, terwijl inspraak, petities en lokaal verzet nauwelijks gewicht krijgen.

Ook Ter Apel laat zien hoe scheef de aandacht verdeeld is. Waar bestuurders zichtbaar geraakt zijn door de veiligheid van asielzoekers, blijven ondernemers en vrouwelijke inwoners achter met intimidatie, overlast en het gevoel dat hun veiligheid ondergeschikt is gemaakt. Juist dat voedt de woede over een politiek die zegt op te komen voor kwetsbaren, maar de eigen bevolking te vaak laat staan.

De komende parlementaire enquête over corona moet duidelijk maken of er eindelijk echte verantwoording komt voor lockdowns, QR-codes, vaccinatiedruk en ondernemers die kapotgingen. De vrees is dat ook daar dezelfde bestuurscultuur zichtbaar wordt: veel woorden over lessen voor de toekomst, maar weinig bereidheid om macht, fouten en belangen werkelijk bloot te leggen.

Zelfs het abortusprotest van de Dolle Mina’s past in dat bredere beeld van een elite die steeds verder losraakt van gewone mensen. Of het nu gaat om asiel, corona of ideologische strijd rond abortus: telkens botst bestuurstaal met de werkelijkheid op straat, en precies daar groeit het wantrouwen dat Den Haag niet langer kan wegmasseren.