Nederland wordt geconfronteerd met groeiende onrust over asielopvang, veiligheid en de macht van Brussel. Terwijl de asielinstroom blijft stijgen en in steeds meer dorpen en steden protesten uitbreken tegen nieuwe AZC’s, probeert de EU ook nog diep in het privéleven van burgers door te dringen.
De spreidingswet jaagt de weerstand verder aan. Bewoners zien dat vooral alleenstaande jonge mannen worden opgevangen, terwijl gemeenten spreken over gezinslocaties en draagvlak. De zaak rond de vermoorde Lisa uit Abcoude versterkt de zorgen over veiligheid, identiteit en de vraag wie Nederland eigenlijk binnenlaat.
Opvallend is dat steeds meer vrouwen zich mengen in het verzet tegen AZC’s. In Loosdrecht gingen vrouwen de straat op uit zorg om hun gezin, buurt en veiligheid, maar kregen direct het verwijt dat zij een racistisch punt zouden maken. Daarmee wordt opnieuw zichtbaar hoe vrouwenrechten ondergeschikt raken zodra kritiek op migratiebeleid politiek ongemakkelijk wordt.
Ook de Europese bemoeienis met seksuele toestemming roept verzet op. Een voorstel om seks strafbaar te maken tenzij expliciet toestemming is gegeven, wordt gezien als bureaucratische inmenging in de slaapkamer. Het echte probleem van verkrachting vraagt om bescherming van slachtoffers en stevig optreden tegen daders, niet om regels die natuurlijke omgangsvormen tussen mannen en vrouwen juridiseren.
In Gorinchem kwam daar nog twijfel over de integriteit van lokale verkiezingen bij, na vermoedens van geronselde volmachten en druk binnen de Turkse gemeenschap. Samen tonen deze thema’s een land waarin burgers het vertrouwen verliezen in bestuurders die grenzen openhouden, problemen wegpraten en controle steeds verder uitbreiden. Juist daarom groeit de roep om politiek die weer kiest voor veiligheid, soevereiniteit en de belangen van gewone Nederlanders.