Het debat over het verbieden van politieke partijen raakt aan de kern van de democratie. Waar de ene kant waarschuwt voor extremisme, klinkt aan de andere kant de vrees dat juist het uitschakelen van politieke tegenstanders de rechtsstaat onder druk zet.
Forum voor Democratie ligt opnieuw onder vuur, met beschuldigingen over extreemrechts, antisemitisme en gevaar voor de democratie. Tegelijk blijft de vraag hangen waar de concrete onderbouwing ligt, terwijl een nieuwe Wet op de politieke partijen het straks eenvoudiger kan maken om partijen via de Hoge Raad te verbieden.
Ook de staat van de Nederlandse infrastructuur legt pijnlijke politieke keuzes bloot. Terwijl miljarden naar klimaatbeleid, migratie, defensie en buitenland gaan, dreigt er een tekort van tientallen miljarden voor onderhoud aan wegen, bruggen en tunnels.
Daar komt de bredere discussie over bevolkingsgroei en migratie bovenop. Nederland raakt voller, terwijl arbeidsmigratie de lonen laag houdt, druk zet op steden en tegelijk wordt verdedigd als oplossing voor personeelstekorten.
Of het nu gaat om partijverboden, kapotte bruggen, massamigratie of een doorgeschoten Pride-cultuur in de provincie: telkens draait het om dezelfde vraag. Krijgt de burger nog grip op zijn land, of bepalen instituties, beleidsmakers en ideologische agenda’s steeds verder hoe Nederland eruit moet zien?